Dat is raar.
Sta ik ineens zelf als onderwerp in de krant.
In nota bene mijn eigen krant.
En niet zo’n beetje ook.
Eigenlijk vind ik dat een verslaggever zijn werk in stilte behoort te doen, hij hoort te luisteren en te kijken, zo waar te nemen, en dat bij voorkeur vanaf de achterste rij in de zaal, met open kaart, maar wel zo onzichtbaar als mogelijk..
Maar ja, hoe gaat zoiets?
De krant wil ook wat.
De krant zei, omdat jij ook van de krant bent, zouden we er geen aandacht aan moeten schenken?
Dat zou ook weer raar zijn.
Bovendien, niet zo bescheiden Rob Z.
Dat is ook wel weer zo, zei ik toen maar.
Dus, nu voel ik het eens zelf, hoe het is om in de krant te staan.
Ongemakkelijk hoor.
Rob Z.
